Jan Baptysta Tęczyński

Jan Baptysta Tęczyński herbu Topór (1540-1563) był polskim szlachcicem, dyplomatą, wojewodą bełskim i starostą lubelskim. Był dziedzicem Kraśnika i hrabią Świętego Imperium Rzymskiego. Jego ojcem był Stanisław Gabriel Tęczyński, a matką Anna Bogusz. W młodości studiował na Akademii Krakowskiej, a w latach 1556-1560 przebywał we Francji. Odbył też podróże edukacyjne do Bazylei i Hiszpanii. Z Kraśnika wyjechał do Paryża, wysłany przez ojca na naukę.

W 1561 roku król wysłał go z poselstwem do Szwecji i Finlandii. Na dworze szwedzkim zabiegał o rękę królewny Cecylii, córki Gustawa Wazy. Chcąc zdobyć środki na plany małżeńskie, przekazał Kraśnik, zamek i okoliczne wsie kuzynom Janowi i Andrzejowi Tęczyńskim. We wrześniu 1563 roku wyruszył w drogę do Szwecji, lecz wraz z towarzyszami został uwięziony przez Duńczyków. Zmarł w grudniu w więzieniu w Kopenhadze. Jego ciało sprowadzono do Polski, a Tęczyński został pochowany w rodzinnej kaplicy w kościele parafialnym w Kraśniku.

Na podstawie artykułu „Jan Baptysta Tęczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.